Kanarek - porady dla hobbystów

Pochodzenie.
Kanarek, jaki obecnie hodowany jest w naszych domach pochodzi od dziko żyjącego kanarka Fringiella canaria. Kanarek dziki zamieszkuje do dziś Wyspy Kanaryjskie, Maderę i Azory. Wyspy te, znane już starożytnym, zostały odkryte niejako po raz drugi przez Hiszpanów i Portugalczyków. Zachwycili się oni łagodnym klimatem, pięknymi krajobrazami, a także małym i niepozornym z wyglądu ptaszkiem, który śpiewał najpiękniej z dotychczasowo poznanych ptaków. Pierwsze kanarki zostały przywiezione na Półwysep Iberyjski przez żeglarzy hiszpańskich i portugalskich w latach 1400-1406. Jako pierwsi rozpoczęli hodowlę kanarka hiszpańscy mnisi pod koniec XV wieku. Kanarki z ich hodowli (tylko samce) sprzedawane były do innych krajów Europy i Hiszpanie przez bardzo długi czas mieli monopol na hodowlę samic kanarka. Ceny kanarków śpiewających były bardzo wysokie i tylko bogatych ludzi stać było jego zakup. Szczególnym powodzeniem wśród zamożnych dam cieszyły się peruki, które miały wmontowane klateczki z śpiewającymi kanarkami. Na przełomie XVII i XVIII wieku Włochom i Anglikom udało się złamać monopol na hodowlę kanarków i tym samym znacznie obniżyć ich cenę. Hodowlą kanarków coraz częściej zajmowali się ludzie mniej zamożni: robotnicy i rzemieślnicy. Szczególnie rozwinęła się ona we Włoszech , Niemczech (rejony Schwarzwaldu i Tyrolu), Szwajcarii i Holandii. Szczególnie w Tyrolu hodowla kanarków rozwinęła się na tyle, że stała się zajęciem przynoszącym duże zyski dla biednych mieszkańców górniczo - przemysłowych miasteczek. Tyrolscy ptasznicy wędrowali, niosąc na plecach klatki z kanarkami, ubrani - dla podkreślenia ważności orszaku - w narodowe stroje, a przewodnik dodatkowo zaopatrzony był w przyozdobioną bluszczem i kwiatami laskę alpejską i zawieszone u pasa pawie pióra. Na przełomie XVI i XVII wieku w potomstwie kanarków barwy zielonej pojawiła się barwa żółta, a w niedługo potem kanarek występował już w około 30 odmianach barwnych . Do Polski kanarki zawitały w XVIII wieku na zamek księżnej Anny Radziwiłłowej w Białej Podlaskiej. Pierwsze hodowle powstały na Śląsku i Wielkopolsce w XX wieku. Ruch kanarczarski i hodowle z prawdziwego zdarzenia zaczęły powstawać dopiero po pierwszej wojnie światowej.
Z ptaków hodowanych dla przyjemności kanarek jest najbardziej popularny i nadal cieszy się największą sympatią.

Rodzaje kanarków.

Podział

Kanarki śpiewaki   - Kanarki kształtne -    Kanarki kolorowe


Kanarki śpiewaki

Kanarek harceński

Jest to jeden z najlepszych śpiewaków z całej ptasiej gromady, przy czym jego śpiew ukształtował się przy wybitnej pomocy człowieka. Kanarki harceńskie nazywa się u nas niekiedy "szlachetnymi". Nazwa ta powstała przed wielu laty. śpiew kanarka harceńskiego różni się od śpiewu innych kanarków, nie jest tak lekki, sprawia wrażenie bardzo melodyjnego.

Kanarek flandryjski wodnotokowy

Kanarka tego hoduje się w krajach Flandryjskich od 150 lat. Liczba jego miłośników stale rośnie, poza Belgią i Holandia rozpowszechnił się także we Włoszech, Francji i Stanach Zjednoczonych. Kanarek flandryjski jest nieco większy od kanarka harceńskiego. Ubarwienie jego piór jest przeważnie żółte, dopuszczalne są jednak lekkie domieszki innej barwy. Krzyżowanie ptaków jest nie wskazane, wpływa ujemnie na śpiew.

Kanarek hiszpański timbrador

Odmiana ta powstała prawdopodobnie ze skrzyżowania kanarka harceńskiego z kanarkiem dzikim. Wielkość i postura jest podobna do kanarka dzikiego. Jego sylwetka jest stożkowata, boki są pięknie zaokrąglone. Głowa jest mała i okrągła, dziób stożkowaty, niedługi i odpowiedni do kształtu głowy. Ubarwienie kanarka hiszpańskiego może być bardzo różne, ale bez koloru czerwonego.

Kanarek śpiewak amerykański

Jest to rasa mało znana ogółowi hodowców, ale wiadomo już, że ptak ten ma odznaczać się wszystkimi dodatnimi cechami innych ras. Obecnie tworzy się kanarka o właściwym układzie piór, odpowiedniej posturze, dobrym śpiewie i różnych odmianach ubarwienia.

Kanarki kształtne, czubate i inne

Border

Jest to kanarek bardzo popularny na wyspach brytyjskich oraz w państwach Europy Zachodniej. Ponad 100 lat hoduje się go według ustalonego standardu. Główną cechą borderów jest nad wyraz spokojny tryb życia. Szybko przyzwyczajają się do swoich opiekunów i nowego otoczenia. Dla początkujących hodowców jest to kanarek wręcz idealny. Wielkość ptaka dochodzi do 14 cm.

Crested i Crestbred

Jest to w zasadzie ta sama rasa, ale kanarki te różnią się układem piór na głowie. Crested ma na głowie najpiękniejszą i największą koronkę. Kanarek gładkogłowy tej samej rasy jest zwany przez angielskich hodowców Crestbred. Wielkość obydwu ptaków jest identyczna - minimum 16 cm. Budowa ciała, pozostałe upierzenie, sposób bycia i śpiew również są jednakowe.

Lizard

Zwany jest również kanarkiem jaszczurowatym, ze względu na ubarwienie niektórych piór pokrywowych, na których są wyraźne grube cętki. Nie ustalono dokładnie gdzie i kiedy powstała ta odmiana kanarka. W XVII wieku Lizard był znany we Francji i w Angli. Swój wygląd zawdzięcza hodowcom angielskim. Wielkość ciała wynosi 13 - 14 cm. Charakterystyczną cechą lizarda jest znajdująca się na wierzchołku głowy okrągła plama podstawowej barwy upierzenia ptaka.

Norwik

Należy do najlepiej ukształtowanych kanarków angielskich. Kiedyś hodowano norwiki o ubarwieniu intensywnie żółtym, selekcja jednak po pewnym czasie spowodowała ubytki w upierzeniu ptaków i nie korzystne zmiany ich sylwetki. Piękne ubarwienie piór u kanarka było zawsze bardzo ważne, w Anglii zaczęto więc barwić norwiki na czerwono dodając do karmy pierzącym się ptakom korzenie zawierające czerwony barwnik.

Koroniak niemiecki

Ptak ten pochodzi w prostej linii od kanarka harceńskiego, pierwsze okazy uzyskano około 1670 roku. Do zalet tego pięknego ptaka należał ładny, urozmaicony śpiew odziedziczony po przodkach. Obecnie koroniaki niemieckie hoduje się we wszystkich możliwych wariantach ubarwienia, zalicza się je do kanarków kształtnych i wystawia na konkursy.

Gloster

Jest to miniaturowa rasa kanarka kształtnego. Powstała w wyniku skrzyżowania różnych ras kanarków, do których należały Crested, Norwich, Border oraz kanarek harceński. Nazwa pochodzi od nazwy miasta Gloucestershire, w którym w latach dwudziestych poprzedniego stulecia ptaki tej rasy po raz pierwszy zostały wystawione na konkurs. Gloster występuje w dwóch odmianach. Jedna to ptaki z koronką, druga to ptaki gładkogłowe, zwane Gloster Consort, ptak ten posiada łaską i szeroką główkę. Koronka zaś musi musi być idealnie okrągła.

Belgijski garbus

Rasa ta znana jest i hodowana od ponad 200 lat. Rozpowszechniana jest zwłaszcza w krajach flamandzkich. Najcenniejszą zaletą tego kształtnego kanarka jest to, jeśli na polecenie przybierze odpowiednią pozę w której jego szyja jest wyciągnięta poziomo, grzbiet i ramiona tworzą garb, a nogi są ustawione szczudłowato i przesunięte do przodu. W sylwetce ptaka zaznacza się wyraźny kąt. Im ptak dłużej potrafi wytrwać w tej pozycji, tym wyżej jest oceniany. Wielkość 16 - 17 cm.

Kanarek monachijski

Ptak ten w Niemczech jest hodowany od 1870 roku. Pierwotny kształt był kombinacją elementów sylwetki paryskiego trębacza, kanarka kędzierzawego i belgijskiego garbusa.

Włoski garbus

Jest to najdelikatniejszy ze wszystkich kanarków, ma skąpe upierzenia potrzebuje dużo ciepła i nie może być trzymany w temperaturze poniżej 20 stopni.

Kędzierzawy północnoholenderski

Jest to kędzierzawy kanarek o trzech zasadniczych fryzurach, nieco mniejszy od paryskiego trębacza.

Kędzierzawy południowoholenderski

Kanarek ten został wyhodowany przed stu laty z połączenia belgijskiego garbusa i paryskiego trębacza. Dowodem tego rodowodu jest podobieństwo cech zewnętrznych.

Paryski trębacz

Zwany też paryskim kanarkiem fryzurowanym, został wyhodowany ponad dwieście lat temu i należy do najstarszych kanarków kształtnych. Układ jego upierzenia może świadczyć o tendencjach artystycznych w owych czasach. Swoją nazwę kanarek zawdzięcza charakterystycznemu śpiewowi, na który składają się różne flety, trele oraz dźwięki przypominające brzmienie trąbek. Wielkość ptaka przekracza 19 cm, według niektórych źródeł istnieją kanarki tej rasy dorastające do 23 cm.

Kędzierzawy mediolańczyk

Wiele odmian kanarków kształtnych i kolorowych miało swój udział w ustalaniu jego obecnego kształtu, upierzenia i koloru. Mediolańczyki mogą być różnej barwy, nie występuje wśród nich tylko zielona. Ubarwienie w każdym innym kolorze powinno być jednolite.

Szkocki garbus

Rodzinnym miastem tego kanarka kształtnego jest Glasgow w Szkocji, gdzie przed 150 laty po raz pierwszy wystawiono go do konkursu. Na ukształtowanie ptaka miały prawdopodobnie wpływ dwie różne rasy kanarków, mianowicie belgijski garbus i holenderski kędzierzawy. Wielkość szkockiego garbusa przekracza 17 cm.

Jorkszyr

Jest to najpopularniejszy kanarek kształtny, piękny ptak o wspaniałej, smukłej sylwetce. Został wyhodowany w 1870 roku w angielskim hrabstwie Yorkshire. Pierwotnym założeniem hodowców angielskich było uzyskanie ptaka o bardzo smukłym ciele, którego szerokość wynosiłaby około 2,5 cm, a długość 17 cm. Selekcja w tym kierunku doprowadziła do uzyskania ptaków o zdeformowanej sylwetce, które nie mogły konkurować z wyhodowanym wcześniej i dobrze już znanym olbrzymem Lancashire. Dopiero gdy obrano inny kierunek selekcji zdystansował wszystkie inne kanarki kształtne hodowane w Anglii.

Lancashire

Kanarek olbrzym, jeden z największych, długość ciała wynosi 19 - 21 cm. Rasa ta powstała przed 200 laty. Po pewnym czasie, na skutek zainteresowania się hodowców angielskich innymi, nowo powstałymi rasami kanarków, olbrzym stał się mało popularny i groziła mu całkowita zagłada. Od 1959 roku prowadzi się jednak intensywną odbudowę tej starej rasy dużych ptaków i jak podają fachowe źródła angielskie, wszystko jest na jak najlepszej drodze ku temu ku temu, by kanarek ten był stałą ozdobą wystaw.

Japoński garbus

Jest on znany w szerokich kręgach hodowców kanarków na całym świecie dopiero od niedawna. Rasa ta została ukształtowana około 50 lat temu i szybko zyskała wielu miłośników. Hoso jest kanarkiem kształtnym o dobrze utrwalonych cechach dziedzicznych, dobrze przekazywanych potomstwu. Trudno dziś ustalić jakie rasy kanarków kształtnych brały udział w tworzeniu tego kanarka. Przypuszczalnie były to szkocki i belgijski garbus oraz monachijski kanarek kształtny. Hoso ma cechy każdego z nich. Jest dobrym śpiewakiem, jest też niezwykle płodny. Japończycy masowo hodują te kanarki, co roku wieleset tysięcy sztuk trafia na rynek Stanów Zjednoczonych.


Kanarki kolorowe

Prawie trzysta lat temu dokonywały się zmiany standardowego ubarwienia dzikiego kanarka w kierunku czterech podstawowych obecnie barw - żółtej, białej, szarozielonej i cynamonowej. Zmianom tym sprzyjały nowe warunki bytu, jakie stwarzała hodowla domowa, bez zagrożeń ze strony drapieżców. Hodowców nadal nie zadawalały uzyskane barwy. Skrzyżowano kanarka z ptakiem innego gatunku. W dalszym ciągu dokonuje się wielu krzyżówek z przeróżnymi ptakami z rzędu wróblowatych i prawie zawsze uzyskuje się bastardy nie nadające się do reprodukcji z powodu bezpłodności.

Na początku lat dwudziestych ubiegłego stulecia (inne źródła podają 1939 - 1944 ) Dams i Martens z Królewca dokonali pierwszej udanej krzyżówki kanarka z czyżykiem czerwonym, zwanym również czyżykiem kapucynkiem (Spinus cucullatus) pochodzącym zAmeryki Południowej. Kolorowy kanarek ma w porównaniu z kanarkiem harceńskim nieco uboższy śpiew. Dla hodowców kanarków kolorowych nie jest to jednak ważne. Uważają oni że piękno kolorów (dziś jest ich około dwieście) wynagradza im braki w śpiewie. Mimo to kanarki kolorowe są chętnymi śpiewakami. Śpiew ich jest mocno urozmaicony.

Jak podają źródła u kanarków szarozielonych barwna mutacja ukazała się z końcem XVI i początkiem XVII wieku. Z tych mutantów w wyniku krzyżowania wyselekcjonowanych osobników otrzymano w następnych pokoleniach kanarki o ubarwieniu żółtym, biały, oraz izabelowatym (jasnożółtawym). Krzyżując dalej poszczególne osobniki między sobą, otrzymano różne kombinacje upierzenia barwnego ptaków.

Kanarki zielone są najbardziej zbliżone swym ubarwieniem do ptaków z wysp Kanaryjskich. Są one silniejsze i płodniejsze od innych odmian barwnych kanarka i lepiej, według opinii znawców śpiewają. Gdy krzyżujemy kanarka zielonego z kanarkami innych barw, uzyskujemy poprawienie żywotności i zdrowotności otrzymanego z tej krzyżówki potomstwa. Krzyżując n.p z kanarkiem zielonym kanarki żółte o jaśniejszym ubarwieniu, otrzymujemy osobniki w intensywniejszym, jasnożółtym kolorze i osobniki zielone.

Kanarki żółte w różnych odcieniach, kanarki zółte z zielonymi lub burymi plamami (tak zwane przez hodowców szeki) pojawiają się w potomstwie krzyżówki kanarka żółtego z zółtym.

Kanarki białe bywają odmiany niemieckiej lub angielskiej. Pierwsze charakteryzują się występowaniem słabego zabarwienia żółtego na lotkach i zgięciu skrzydeł. Kojarzone między sobą kanarki niemieckie białe dają w następnym pokoleniu zawsze część osobników białych i część żółtych.

Kanarek izabelowaty, występuje w dwóch odmianach. W piórach występują barwniki; żółty i brunatny(czarnego brak). Odmiana ciemna (cynamonowa) oraz odmiana jasna (słomkowa) może być krzyżowana ze wszystkimi odmianami barwnymi kanarków, a w wyniku tych krzyżówek otrzymamy osobniki u których prawie z reguły grzbietowa strona ciała i skrzydła są izabelowate, a brzuszna strona ciała i nad ogonie są koloru właściwego dla odmiany użytej do tego krzyżowania.

Kanarek czerwony jak wszystkie odmiany które możemy hodować w wyniku krzyżowania z nim, przybiera swoją stałą barwę dopiero po przejściu pierwszego i drugiego pierzenia. Aby uniknąć błędnego koloru piór albo ich wypadania w czasie pierzenia lub między pierzeniami, kanarki czerwone lub ich mieszańce należy dobrze karmić podając dużo tartej marchwi, szpinak, mniszek lekarski, a więc dodatki zawierające dużo karotenu.

Kanarki rzędu 1 - lipochromowe
Kanarki rzędu 2 - czarne
Kanarki rzędu 3 - agatowe
Kanarki rzędu 4 - brunatne
Kanarki rzędu 5 - izabelowate

Bastardy, czyli mieszańce

Pisząc o bastardach mam na myśli hodowlę polegającą na krzyżowaniu różnych gatunków ptaków, różnie wyglądających, ale należących do ziarnojadów. Kanarek dziki (Serinus canaria canaria), który zamieszkuje Wyspy Kanaryjskie, tak jak i nasz kanarek hodowany przez człowieka, należy do rodzaju kulczyków (Serinus), rodziny łuszczaków (Fringillidae) z rzędu wróblowatych (Pusseriformes), najliczniejszego w gromadzie ptaków (Aves), który liczy około 6000 gatunków. Do rodziny łuszczaków, która dzieli się na wiele rodzajów, należy także między innymi często krzyżowany z samicą kanarka szczygieł (Carduelis carduelis). Krzyżując więc kanarka z kolczykiem mówimy o krzyżówce dwóch gatunków w obrębie rodzaju. Krzyżując zaś kanarka na przykład ze szczygłem mówimy o krzyżówce dwóch gatunków w obrębie rodziny, ale między dwoma rodzajami. Pamiętajmy, że kanarka łączy się najczęściej z innymi pokrewnymi ptakami ziębowatymi. Natomiast krzyżowanie kanarków między sobą polega na kojarzeniu przedstawicieli różnych ras lub osobników różniących się jedynie odmianą, a więc budową czy barwą upierzenia.

W warunkach naturalnych, a więc na wolności prawie nigdy nie dochodzi do kojarzenia się ptaków należących do różnych gatunków. Ich tryb życia i zachowanie się są bowiem nawet przy bliskim pokrewieństwie różne, ponadto zwykle jest do dyspozycji wystarczająca liczba partnerów, samic i samców tego samego gatunku. Tylko w niewoli ze względu na brak partnera dochodzi dosyć często do kojarzenia się dwóch różnych gatunków ptaków ze sobą. Jeżeli trzymamy samicę kanarka w jednej wolierze na przykład z samcem makolągwy, szczygła, dzwońca lub czyżyka i żadne z nich nie ma możności wyboru partnera, wtedy może dojść do pokrycia i wychowania młodych z takiej krzyżówki. Te młode są mieszańcami (bastardami) kanarka z ptakiem dziko żyjącym. Mieszańce są w dużej części bezpłodne. Do krzyżówek używa się samic kanarka tak zwanych pierwiastek, to znaczy takich, które nie miały Jeszcze potomstwa z kanarkiem. U nas hodowla bastardów powinna się opierać na krzyżówce kanarka z ptakami egzotycznymi i tylko w wyjątkowych wypadkach, dla celów naukowych (za zezwoleniem Naczelnego Konserwatora Przyrody z Ministerstwa Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego) może być mowa o hodowli krzyżówki kanarka z ptakami krajowymi.

Zanim kanarek pojawi się w domu…
Kupno kanarka, tak samo, jak kupno jakiegokolwiek innego ptaka czy zwierzaka powinno być decyzją przemyślaną i zaakceptowaną przez całą rodzinę. Pragnienie posiadania kanarka w domu budzi się głównie z chęci słuchania jego pięknego śpiewu. Na częstotliwość kanarkowych treli nie mamy jednak wpływu, kanarek śpiewa, kiedy chce i ile chce, a chcąc mieć go za współlokatora musimy nie tylko na to przystać, ale bardzo się z tego cieszyć: jeśli śpiewa to znaczy, że jest mu dobrze i jest szczęśliwy.
Bardzo ważną rzeczą jest ustalenie, czy ktoś z domowników ma alergię na pierze. Zwrot ptaszka do sklepu lub oddanie w dobre ręce będzie na pewno stresującym przeżyciem zarówno dla kanarka, jak i dla opiekuna.
Jeżeli macie już w domu kota, nie kupujcie ptaszka. Kot ma bardzo silny instynkt łowiecki i za nic nie zrezygnuje z polowania. Zamknięty w klatce kanarek nie ma szans w zetknięciu z bardzo zwinną i szybką kocią łapą. Pies nie tylko rozumie, co się do niego mówi, ale też stosuje się do poleceń, więc z jego strony nie powinno być zagrożenia.
Kanarek żyje średnio10 -12 lat (zdarza się, że i dłużej) i przez ten czas trzeba będzie się nim opiekować, odpowiednio karmić i w razie potrzeby leczyć.
Aby kanarek nie poczuł się samotny (zdany tylko na swoje towarzystwo może przestać śpiewać) trzeba codziennie trochę z nim "pobyć" i jeśli to możliwe, pozwolić na swobodne fruwanie po pokoju.
Przydatny jest kontakt z osobami, które podejmą się opieki nad kanarkiem na czas wyjazdu.
WAŻNE !!! Przed kupnem kanarek powinien być dokładnie obejrzany. Należy zwrócić uwagę, czy nie ma strupów na nogach, zniekształconego dzioba, czy jest prawidłowo upierzony i odżywiony. Oglądając ptaszka w ciągu dnia należy przysłuchać się jego trelom, gdyż zdarzają się beznadziejni śpiewacy o krzykliwym i trudnym do słuchania głosie. Dobrze jest poobserwować ptaszka w czasie snu. Jeśli śpi spokojnie i nie drapie się wtedy można być pewnym, że jego skóra jest wolna od pasożytów.

Przygotowanie miejsca dla kanarka.
Pomieszczenie, w którym będzie stała klatka z kanarkiem musi być jasne, czyste i często wietrzone. W miarę możliwości klatkę najlepiej ustawić blisko okna ,jednocześnie dbając, aby podczas upałów ptaszek nie był narażony na silne nasłonecznienie oraz przeciągi. Zimne przeciągi mogą doprowadzić do przeziębienia. W pokoju powinna panować stała i umiarkowana temperatura 19 - 20 C oraz wilgotność powietrza w granicach 60 %.
Klatka z kanarkiem nie powinna być ustawiona blisko telewizora i komputera (szkodliwe promieniowanie), stać koło radia, telefonu, wieży stereo, silnego i nieregularnie włączanego źródła światła ( lampka na biurku, lampka nocna itp.). Jeżeli wśród domowników są palacze, trzeba uzgodnić z nimi, że pomieszczenie z kanarkiem to strefa bez papierosa, gdyż kanarki są bardzo wrażliwe na różnego rodzaju nietypowe zapachy ( dym z papierosa, spaliny, chemikalia, gaz). Panuje przekonanie, że kuchnia to najmniej odpowiednie miejsce dla kanarka i w zasadzie jest to prawda. Jeśli jest to małe pomieszczenie z kuchenką gazową, nagromadzoną dużą ilością pary, otwieranym często oknem, włączonym radiem i klatką ustawioną na pracującej (czyli drgającej) bezustannie lodówce to w żadnym wypadku nie nadaje się do trzymania tam kanarka. Natomiast duża kuchnia z kuchenką elektryczną, odpowiednią wentylacją i oknami posiadającymi "mikrouchył" jest całkiem dobrym miejscem, tym bardziej, że często przebywają tam ludzie i ptaszek nie będzie się nudził.

Klatka dla kanarka.
Planując kupno klatki trzeba zastanowić się, czy będzie w niej mieszkał tylko jeden kanarek, czy też kilka, bo od tego zależy jej wielkość.
WAŻNE !!!Jeżeli Twój dom przez większą część dnia stoi pusty nie kupuj jednego kanarka. Pozbawiony towarzystwa ptaszek po pewnym czasie stanie się markotny, apatyczny, straci chęć do śpiewu i ogólnie do takiego życia. Znacznie lepiej będzie się czuła parka kanarków (samczyk i samiczka lub dwie samiczki, dwa samce zamiast śpiewać będą toczyły zaciekłe bójki).
Natomiast gdy dysponujesz dużą ilością wolnego czasu i możesz jego część poświęcić swojemu pupilowi kup jednego kanarka. Zostaniesz wtedy zaakceptowany jako partner zastępczy i poznasz całą gamę uczuć, którymi jest on w stanie Cię obdarzyć!!!!
Dla jednego kanarka najpraktyczniejsza jest prostokątna klatka o wymiarach 35/25/40 cm (dł./szer./wys.), dla parki mogącej dochować się potomstwa 60/35/45 cm, a dla np. 6 kanarków 170/45/50 cm. Taka duża klatka nazywa się wolierą i jest zbudowana inaczej niż typowe klatki. Klatki okrągłe są wprawdzie ładne, ale ich budowa zmusza ptaka do lotu okrężnego wywołującego zawroty głowy . W sprzedaży najczęściej spotyka się klatki wykonane z prętów metalowych z wyjmowaną szufladą, co bardzo ułatwia utrzymanie higieny. Drzwiczki powinny się opuszczać pionowo w dół i być tak ustawione, aby z łatwością można było wkładać i zaczepiać żerdki i miseczki z pokarmem. Żerdki można kupić w sklepach zoologicznych lub zrobić samemu z równych, gładkich ale nie okorowanych pędów wierzby, topoli lub klonu. Powinny one mieć grubość 1,3 - 1,5 cm, tak, aby kanarek nie obejmował ich całkowicie palcami - ułatwia mu to ścieranie pazurków. Liczba żerdek i ich rozmieszczenie (nie powinny się krzyżować) zależy od wielkości klatki i liczby zamieszkujących ją ptaków. W klatce umieszcza się poidełko i automatyczny podajnik ziarna lub poidełko i karmnik zawiesza się na zewnątrz klatki - ptaszek ma więcej miejsca dla siebie, a pokarm i woda są chronione przed zanieczyszczeniem i rozsypywaniem. Na zewnątrz klatki mocuje się basenik, gdyż kanarki bardzo lubią się kąpać. Taki zewnętrzny basenik jest praktyczniejszy od zwykłej miseczki z wodą wstawionej na środek klatki, ponieważ po kąpieli polegającej na trzepotaniu skrzydłami , głową i ogonkiem cała ściółka jest mokra i nadaje się do natychmiastowej wymiany.

Higiena klatki i pielęgnacja kanarka.
Aby kanarek był zdrowy i dobrze się czuł w Waszym mieszkaniu należy odpowiednio zadbać o higienę klatki. Zanieczyszczony odchodami i resztkami jedzenia piasek należy wymieniać jeśli zachodzi taka potrzeba, jednak nie rzadziej niż raz na tydzień. Specjalny piasek dla ptaków wzbogacony w mikroelementy można kupić w sklepach zoologicznych ( kanarek zjada ziarna piasku, które zalegając w żołądku pomagają mu w rozcieraniu i lepszym trawieniu pokarmu). Piasek np. z piaskownicy może być zakażony różnymi zarazkami (psie i kocie odchody), jeżeli jednak chcecie go użyć, należy wpierw go dokładnie przepłukać, a później wyprażyć. Brudne żerdki wykonane z gałązek najlepiej wymienić na nowe. Przynajmniej raz w miesiącu trzeba umyć pręty klatki i żerdki plastikowe. Jeżeli używacie specjalnych ścierających nakładek na żerdki to również trzeba kontrolować stopień ich zużycia i gdy tego wymagają - wymienić na nowe. Nakładki powinny ściśle przylegać do żerdki, w przeciwnym wypadku mogą bardzo utrudnić siadającym na nich ptakom utrzymanie równowagi.
Ponieważ kanarki bardzo lubią kąpiele, basenik powinien być zawsze czysty i napełniony świeżą wodą, tak samo jak poidełko i karmnik na pokarm.
Kanarek hodowany w klatce, w przeciwieństwie do swoich dziko żyjących krewniaków, nie ma możliwości ścierania sobie pazurków do odpowiedniej długości, dlatego należy mu je przyciąć za pomocą specjalnej gilotynki do przycinania pazurków dla ptaków i małych zwierząt. Wykonując ten zabieg trzeba uważać, aby nie uszkodzić naczynia krwionośnego i tym samym spowodować krwawienia. Aby tego uniknąć, przed dokonaniem cięcia trzeba pazurek obejrzeć pod światło - wtedy dokładnie widać, gdzie kończy się naczynie krwionośne.

Pierzenie się kanarków.
Kanarki, podobnie jak inne ptaki, zmieniają piórka dwa razy w roku. Podczas wiosennego pierzenia się (marzec i kwiecień) ptaki nie tracą piór ze skrzydeł i ogona, a podczas pierzenia jesiennego odbywa się wymiana całego upierzenia. Utrata piór może zacząć się już w lipcu i trwać około 6 - 8 tygodni. Podczas pierzenia się kanarki tracą swój piękny wygląd, stają się nieco apatyczne i przestają śpiewać. Aby ptaszki w normalnym czasie mogły odzyskać swój wygląd i samopoczucie powinny być szczególnie troskliwie pielęgnowane i odpowiednio lepiej karmione, bowiem wymiana piór bardzo osłabia ptasi organizm i czyni go mniej odpornym na różne infekcje. W sklepach zoologicznych można kupić specjalną odżywkę na upierzenie, której regularne stosowanie zapobiega powstawaniu niedoborów witamin i związków mineralnych w organizmie ptaszka.

Co jedzą kanarki?
Dzikie kanarki żyjące na wolności mają możliwość dowolnego wybierania pokarmu i instynktownie wiedzą, co jest dla nich najlepsze. Kanarki hodowane w domu zdane są na opiekę człowieka, który powinien wiedzieć czym i jak należy je karmić. Najprościej zakupić w sklepie zoologicznym gotową mieszankę ziaren przygotowaną specjalnie dla kanarków i wzbogaconą odpowiednimi ilościami witamin i mikroelementów. Dzienna porcja mieszanki to 1 do 2 łyżeczek pokarmu w zależności od apetytu kanarka (intensywnie śpiewające samce zjadają ok. 2 łyżeczek pokarmu dziennie). Samodzielnym przygotowywaniem mieszanki zajmują się głównie hodowcy, którzy dobierają składniki w zależności od płci ptaszka, wieku i odmiany. W skład tych mieszanek wchodzą: kanar, rzepik, murzynek, owies, siemię lniane, konopie i proso oraz jako dodatki: nasiona cykorii, sałaty białej i czarnej, płatki owsiane i mak. Oprócz mieszanki ziaren należy podawać zielone części roślin: szpinak, sałata, pietruszka, pokrzywa, rzeżucha, mniszek, bazylia, babka, ptasznik i gwiazdnica pospolita. Wszystkie te rośliny przed podaniem muszą być dokładnie umyte i osuszone. Nie powinny być zbierane na terenach zanieczyszczonych i nie mogą zawierać w nadmiarze szkodliwych związków ( wiosenna sałata ze sklepu). Dobrym pomysłem jest wstawienie do klatki małej doniczki z osobiście wyhodowana trawką, a wiosną włożenie kilku świeżych gałązek z młodymi listkami i pączkami (wierzba, klon, lipa, akacja, dąb, buk, olszyna, jabłoń, śliwa, brzoza).
Kanarki bardzo lubią owoce, które stanowią cenny pokarm uzupełniający ich dietę. Można im podawać: dojrzałe jabłka, gruszki, czereśnie, śliwki, banany, melony, arbuzy, winogrona, figi, brzoskwinie i morele (dużo potrzebnego karotenu). Preferowane warzywa: tarta marchewka (karoten), pomidory, świeże ogórki, cukinia, dynia, gotowane ziemniaki.
Jako uzupełnienie prawidłowo skomponowanego jadłospisu można podawać mieszankę ziaren np. "Murzynek" lub " Melodia", które działają pobudzająco na kanarki dopingując je do śpiewu.
Niezbędnym elementem pożywienia ptaków jest wapń wpływający na prawidłowy wzrost, budowę kości oraz upierzenie, a także preparat węglowy poprawiający trawienie i zapobiegający występowaniu biegunek.
Kanarki przeznaczone do rozrodu powinny być dokarmiane pokarmem jajecznym, który można w postaci suchej kupić w sklepie zoologicznym. Pokarmu jajecznego nie podaje się samiczkom wysiadującym jajka.

Czy warto rozmnażać kanarki?
Decydując się na rozmnażanie kanarków musicie się zastanowić, co zrobicie z ich otomstwem. Młode ptaszki szybko rosną, potrzebne więc będą nowe klatki wraz z wyposażeniem, być może również woliera, a także większe ilości karmy i odżywek. Większa ilość ptaszków wymaga od hodowcy dużej ilości czasu przeznaczonego na karmienie, czyszczenie klatek i dokładne obserwacje. Każdy hodowca stawia sobie za cel ciągłe doskonalenie stadka, ulepszanie cech (śpiew, barwa, sylwetka). Wszystkie zabiegi hodowlane pochłaniają wiele czasu, starań, gotówki i wymagają doświadczenia oraz znajomości teorii. Profesjonalizm w hodowli przynosi wymierne rezultaty w postaci zdrowego i pięknego przychówku oraz satysfakcji dla hodowcy. Powodzenia!

Rozmnażanie - porady dla hobbystów.
Jeśli jesteście szczęśliwymi posiadaczami parki kanarków odrębnej płci, która już zdążyła się "dogadać" w delikatnej kwestii sprowadzenia na świat potomstwa, to znajdziecie tu potrzebne informacje na ten temat.
Samczyk rozpoczyna starania o pozyskanie względów partnerki goniąc ją po całej klatce, zachęcając śpiewem, a nawet próbując karmić. Po kilku dniach zalotów i zgodnego współżycia samiczka zaczyna interesować się budową gniazda. Trzeba wówczas umieścić w klatce gotowe gniazdko wraz z wkładką (do nabycia w sklepach zoologicznych) oraz podać materiały do jego wyścielenia: miękkie siano, suchy mech, strzępy ligniny lub kłębki surowej wełny. Budowa gniazda, w której czasem pomaga samczyk, trwa kilka dni. Wijąc gniazdo samiczka wykonuje charakterystyczne dla wszystkich wróblowatych ruchy formowania gniazda. Po upływie 2-5 dni po kopulacji samiczka zaczyna znosić jaja. Liczba jajek może być różna, przeważnie od 3-7, ale najczęściej jest ich 3-4. Aby pisklęta wykluły się w jednym dniu konieczne jest zabieranie zniesionych jaj i zastępowaniem ich sztucznymi (do nabycia w sklepach zoologicznych). Zabrane jajeczka umieszcza się w kartonowym pudełeczku wyścielonym watą i przykrytym wieczkiem. Pudełko należy chronić przed wysoką temperaturą i jajka podłożyć samiczce, gdy tylko zakończy znoszenie. Po tygodniu od rozpoczęcia wysiadywania wszystkich "prawdziwych" jajek należy sprawdzić ich stan. Absolutnie nie wolno przeganiać samiczki z gniazdka, trzeba wyczekać moment, gdy pójdzie się napić lub coś zjeść. Jajeczka uszkodzone usuwa się z gniazda natychmiast, natomiast pozostałe obserwuje pod światło (żarówka). Niezapłodnione są przezroczyste, zapłodnione, ale zamarłe mają w środku tylko ciemny skrzep , a w tych z rozwijającym się zarodkiem widać gęste zaciemnienie w środkowej części i delikatną pajęczynkę czerwonych naczynek krwionośnych. Kontrola powinna przebiegać szybko, nie dłużej niż 2 minuty, aby nie niepokoić samiczki i nie przechłodzić jajek. Jajeczka niezapłodnione i zamarłe należy usunąć. W czasie wysiadywania jajek samiczka często się kąpie i należy zadbać, aby basenik był czysty i zawsze napełniony świeżą wodą. Zwilżone skorupki są dla wykluwających się piskląt łatwiejsze do przebicia. Podczas prawidłowego przebiegu wysiadywania zarodek rozwija się przez 13 dni. Po tym czasie zaczyna się wykluwanie piskląt i może to trwać kilka godzin. Pisklaki przychodzą na świat samodzielnie, bez pomocy rodziców, radząc sobie dziobkiem zakończonym specjalnym ostrym wyrostkiem. Pokryte są rzadkim, długim puchem, mają zamknięte oczy i zarośnięte przewody słuchowe. Ważą 1,2 - 1,8 g.Po 4 dniach pojawiają się zaczątki piór tzw. rurki na skrzydełkach, a po 5 - 6 dniach na tułowiu. 5-go dnia zaczynają już przyglądać się światu przez wąskie szparki między powiekami, a po 9 dniach oczka są już okrągłe.

Wychowywanie młodych kanarków.
Po kilku godzinach od wyklucia maluchy są już gotowe do przyjmowania pokarmu i samiczka karmi je papką powstałą ze spożytego, roztartego i wymieszanego ze śliną pokarmu. U 12 - dniowych piskląt pojawiają się tzw. pędzelki wachlarza lotek, a w wieku 18 dni są już całkiem upierzone i zaczynają wychodzić z gniazda . Próbują same pobierać pokarm (rzepik pomieszany z pokarmem jajecznym), choć jeszcze ciągle są karmione przez matkę. Młode ptaki w wieku ok. 30 dni należy już oddzielić od rodziców i umieścić najlepiej w wolierze, aby mogły ćwiczyć i doskonalić trudną sztukę latania. W pierwszym tygodniu samodzielnego życia powinny nauczyć się zjadania karmy podstawowej (gotowej mieszaniny ziaren). Podawać ja można na początku w postaci zmielonej na przemian z pokarmem jajecznym, zieleniną i tartą marchewką. Klatki, w których trzymane są młode kanarki trzeba codziennie dokładnie czyścić, myć baseniki i pojemniki na pokarm i wodę. Młode kanarki na początku nie umieją pić z poidełka, dlatego powinny mieć wstawioną miseczkę z wodą. 8-10 tygodniowe ptaki przechodzą pierwsze pierzenie trwające zwykle 6 tygodni. Wymiana piór następuje najpierw na grzbiecie i rozchodzi się w kierunku ogonka i głowy.

Obrączkowanie kanarków.
Znakowanie kanarków polega na zakładaniu im w wieku 6-8 dni na nóżkę obrączki aluminiowej z wytłoczonym na niej numerem. Obrączki można uzyskać w regionalnym oddziale Związku Hodowców Kanarków lub Polskiej Federacji Ornitologicznej. Tam również dowiecie się w jaki sposób założyć obrączkę, aby nie uszkodzić kanarkowi nóżki.

Chory kanarek.
Najczęściej spotykane oznaki choroby:
Kanarki są delikatnymi ptaszkami i chorują częściej niż np. papużki. Jeżeli choroba nie zostanie rozpoznana w pierwszej fazie rozwoju szanse na przeżycie i wyzdrowienie są niewielkie. Najlepiej według zasady: "lepiej zapobiegać, niż leczyć" stworzyć kanarkowi jak najlepsze warunki do życia i rozwoju.
Jeśli pomimo troskliwej opieki i odpowiedniego pożywienia kanarek zachoruje nie należy go leczyć na własną rękę, gdyż może to dać skutek odwrotny od zamierzonego, czyli doprowadzić ptaszka do śmierci. Zdiagnozować chorobę może tylko wytrawny hodowca i lekarz weterynarii, natomiast właściwym leczeniem powinien zająć się tylko weterynarz.




PORATL i e-sklep